Ladders tussen hemel en aarde. Een milde blik voor onvolmaakte mensen. De mogelijkheid van vreugde en hoop temidden van het grootst denkbare verlies.

Cinema is voor mij een taal om uitdrukking te geven aan verwondering. Ons menselijk bestaan is onvermijdelijk eindig en gekenmerkt door verlies. Verwondering over het feit dat we er zijn, over het feit dat er überhaupt iets is, maakt het mogelijk om vreugde, hoop en leven te vinden op een schijnbaar zinloos draaiende planeet.

Mijn verwondering laat zich evenwel niet gemakkelijk vangen in woorden. Het is een ervaring die recht door het alledaagse, gewone leven heen zich plotseling opdringt en ons eraan herinnert dat we niets, maar dan ook niets weten over de bron waaruit wijzelf en de wereld om ons heen voortkomen – en waarnaar we ook weer terug zullen keren. Wij mensen zijn er gewoon, met ons kippenvel, onze oorlellen en ons ochtendhumeur. De wereld is er gewoon met haar frambozen en gordelrugdiertjes en haar heelal-zonder-einde. Verwondering is dan ook een vraag – ‘wat is dit?’, ‘hoe is dit mogelijk?’ – die geen antwoord verwacht maar die op een bepaalde manier al een antwoord is.

Het kan een ervaring zijn van grote vreugde wanneer je, met regenkleding en al, in het water valt. Of een ervaring van bevreemding middenin de nacht, gebogen over een ledikantje, wakker genoeg om een speen in een kindermondje te duwen, maar genoeg in slaap om zo snel mogelijk weer vertrokken te kunnen zijn. Het kan ook een ervaring zijn die dwars door onmacht, pijn en schaamte heen zich fluisterend aandient. Dit is waaraan Lijkschouwers uitdrukking wil geven, de korte film die ik momenteel (januari 2019) aan het draaien ben.

Verwondering was er altijd al in de meesterwerken die me aantrokken tot het medium van de filmkunst. In mijn afstudeerscriptie aan de Universiteit van Amsterdam onderzocht ik de rol van de cinema in het licht van het nihilisme van de moderniteit. Hiervoor bracht ik de Amerikaanse cineast en ‘oerverwonderaar’ Terrence Malick (THE THIN RED LINE) samen met de filosofen Martin Heidegger en Gilles Deleuze (M.A. Film Studies, 2005, cum laude.)

Na mijn afstuderen liet ik de academische wereld voor wat hij was om me onder te dompelen in de praktijk van het filmmaken. Ik studeerde scenario en poëzie aan de Schrijversvakschool, assisteerde andere regisseurs op speelfilms en televisieseries en maakte ondertussen mijn eigen filmische vingeroefeningen. In 2010 ontstond productiebedrijf cineManna en begon ik naast originele scenario’s opdrachtfilms te produceren. De korte film FONTANEL werd geselecteerd voor de Debuut -en Gouden Kalfcompetities van het Nederlands Filmfestival en voor verschillende andere festivals in binnen -en buitenland.